Parafina jako węglowodór nienasycony jest otrzymywana w procesie destylacji frakcjonowanej ropy naftowej. Parafina musi wykazywać pewną plastyczność, dlatego łączy się parafinę stałą z płynną w
proporcji 20 kg parafiny stałej i 1 litr ; " parafiny płynnej. W celach leczniczych stosuje się parafinę stałą chemicznie czystą, dla której temperatura topnienia wynosi 42-45°C. Parafina zastygając przechodzi w stan stały. Jej cechą charakterystyczną jest duża pojemność cieplna i małe przewodnictwo, co pozwala jej długo utrzymywać ciepło. W trakcie stosowania okładów parafinowych, ciepło przenika głęboko do tkanek, podwyższając w znacznym stopniu ich temperaturę.

O technologii:

Wosk parafinowy znalazł swoje lecznicze zastosowanie już w I połowie XX wieku. Wówczas lekarze zaczęli stosować go do celów między innymi uśmierzających ból stawów u swoich pacjentów. Długo później parafina znalazła zastosowanie również w kosmetologii jako świetny nawilżacz, substancja wygładzająca i ujędrniająca skórę.

Parafina kosmetyczna, w odróżnieniu od zwykłych kremów, zastygając na skórze oddaje ciepło. Zwiększa wówczas w niej przepływ krwi, a także rozszerza pory skórne wpływając na nawilżenie i detoksykację skóry.

Dla kogo jest przeznaczony?:

Zabiegi parafinowe chronią i regenerują zmęczone dłonie, stopy, a także suchą i spierzchniętą skórę łokci. Można wykonywać je z dodatkiem różnych olejków eterycznych, między innymi olejkiem kokosowym czy lawendowym. Wszystko po to, aby wzbogacić zabieg o przyjemny aromat lud zwiększyć działanie parafiny. Ma ona również korzyści terapeutyczne, gdyż wspomaga przepływ krwi, rozluźnia mięśnie i uśmierza ból stawów zmniejszając ich sztywność.

Jak wygląda zabieg?

Najczęściej stosuje się zawijanie parafinowe w postaci plastrów o grubości 2-2,5 cm. Mogą to być pędzlowania, okłady lub bezpośrednie kąpiele kończyn (tak zwane "rękawice" lub "skarpety"), a także maseczki, jak w przypadku porażenia nerwu twarzowego. Czas zabiegu powinien trwać 30-45 minut, przeciętnie 30, nie mniej jednak niż 20 minut. Dłuższe trzymanie okładu z parafiny jest bezcelowe, ze względu na wystudzenie masy parafinowej. W trakcie ochładzania się masy parafinowej, pojawia się pewien element mechaniczny. Otóż, bardzo pozytywnym zjawiskiem jest fakt zmniejszania swej objętości, co w rezultacie daje efekt wywierania ucisku na rozgrzane tkanki. Dochodzi wówczas do łatwego przekazywania ciepła, a jednocześnie zapobiega przegrzaniu ogólnemu. Zabiegi te ułatwiają krążenie w naczyniach skóry, wzmagają procesy utleniania oraz ułatwiają resorbcję i wydalanie z tkanek toksycznych produktów procesu zapalnego.

Seria zabiegów parafinowych zlecanych jednorazowo w liczbie 10-20, powinna być powtarzana nie częściej niż raz na pół roku. Nadużywanie jest bowiem przyczyną odwapnienia kości, dlatego należy unikać stosowania parafinoterapii u dzieci i osób w podeszłym wieku lub ze stwierdzoną osteoporozą.

Po 20-30 okładach stosowanych codziennie, należy dokonać co najmniej kilkutygodniowej przerwy.
Po zawijaniu nie wolno wychładzać przegrzanych części ciała przez 2-3 godziny.